19 kwietnia 1943 roku wybuchło powstanie w getcie warszawskim – zbrojny akt oporu wobec nazistowskiej Zagłady, walka o godność w obliczu beznadziei. Skazane na klęskę, było dramatycznym, ale niezłomnym wołaniem o pamięć, prawdę i ludzką solidarność.
Szmul Zygielbojm, działacz Bundu i przedstawiciel żydowskiej lewicy, który bezskutecznie błagał wolny świat o ratunek, napisał po upadku powstania:
„Nie mogę ani milczeć, ani żyć, gdy ostatnie resztki narodu żydowskiego, którego jestem przedstawicielem, są mordowane. (…) Niech ludzkość patrzy na to, może to poruszy jej sumienie.”
Obojętność zabija. Prawda bywa tłumiona — bezwzględnie, systematycznie, często w milczeniu świata. A jednak pamięć o tych, którzy podjęli walkę nawet w cieniu śmierci, pozostaje symbolem siły. Ich opór zobowiązuje.
